วันอังคารที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2554

"Zhenjiu"

With a long history and culture, China is a treasure place of medical and pharmacological science. Acupuncture therapy is one of the most brilliant achievements of the Traditional Chinese Medicine.

For thousands of years the Chinese have used tiny acupuncture needles and branches of fragrant moxa to cure diseases by applying them to specific body parts. The theories of channels and collaterals and acupoint were accumulatively developed to contribute to the nation's health-care development.

Origin of Acupuncture and Early Literatures

"Zhenjiu", meaning acupuncture and moxibustion, is a collective term of acupuncture and moxibustion therapies. It has a long history of clinical applications.

  1. Origin of Acupuncture

Let's review the history of acupuncture and moxibustion. In the Stone Age, the Chinese sages, after long time of resolute pursuit of Tao, obtained the insight on the diagram of " jing and luo ."(channels and collaterals). They also began to know how to use small sharpened stones in blood pricking therapy. This small stone, for therapeutic purposes, is called " Bianshi"(Bian Stone). Bone needle, another kind of ancient puncturing appliance, was ground from animal bones. It could be used to sew and in acupuncture procedures.

Moxibustion can be defined as a therapeutic procedure based on the procedure makes use of a moxa cone which will be ignited to place cutaneously on certain point and on specific illness-related body parts. The cone made of Artemisia Vulgaris is called moxa cone. Moxibustion therapy can be direct or indirect.

Shi Jing , the book of Songs by Confucians, records the activities of collecting Artemisia Vulgaris. The book Meng Zhi also suggests the application of three-year-old Artemisia Vulgaris, meaning Artemisia Vulgaris that has preserved for a long time, in moxibustion therapies. Old Artemisia Vulga can be hand-crumbled into moxa to make moxa cones for moxibustion therapies. Cauterizing method is the application of ignited moxa cones to the skin.

Applying heat or fire indirectly on specific skin areas is called "Ironing Therapy". Applying ignited twigs or herbs to heat and to smoke specific skin areas is called "Smoking Therapy". The Chinese words "Jiu(moxibustion)," "ironing"and "smoking", are all derived from fire structurally.

Cupping is another heat therapy using the physical property of fire. In ancient time, animal horns were used as cups to attach on the skin. It was referred to as the "horn method". Bamboo vessels, China and earthen jars, and glass cups, are later used to replace "horns" in moxibustions.

"Bian Stone" is recorded in some ancient literary works as a special kind of stones for medical treatments. Bianshi puncture is the application of sharpened stones in medical procedures. Bian stone was used for drainage effusion and depletions.

The ancient book Canon of Mountains and Rivers indicates that "there is a kind of jade in Gao Shi mountain which could be ground into needles---the needle-shaped "Bian Stones". In remote antiquity, needles were mainly made from animal bones, which they were named after. In addition, there were needles made from bamboo. The Chinese character " bian " with a bamboo radical refers to a bamboo-made needle. Metallic needle was nonexistent before the Bronze Age. So the Chinese character "needle" with a "metal" lateral means metallic needles.

Canon of Internal Medicine , the oldest medical classic, records the comprehensive clinical application of Bian stone, acupuncture techniques, moxibustion, herbal therapies, massage and Qigong. The book suggests that Bian stone came from East China, moxibustion from North China and "needles" from South China.

In 1968, in Mancheng county, Hebei Province, many precious historical relics were found in an excavated ancient tomb Liu Sheng of the Han Dynasty. There were nine needles and five decaying silver ones. Theirconfigurations bear close resemblance to the "nine needles" described in Canon of Internal Medicine . The nine needles were small medical applications with different lengths and diameters. Among them the blunt needle, a round tipped needle, was used for point pressing and massaging purposes. The sword shaped needle configuration is used as a surgical scalpel. The arrow-shaped needle is used for superficial skin puncture and functions similarly as the present "seven-star needle." The sharp-edged needles is similar to the present three-edged needle. Among the nine needles, the filiform needle was the most commonly. It still plays a major role in clinical practice today.

Modern filiform needles are more finely made in great varieties. Among the nine needles, the largest in diameter, is the "large needle". The "long needle" has been evolved into the current arista needle ("Mang Zhen"). The needles for clinical procedures today are evolved from the nine needles(Fig 11)

  1. Early Literatures

Canon of Internal Medicine is a masterpiece of medical science of China, it summarized the people's clinical experiences and medical theories after the Iron Age.Canon of Internal Medicine , with its authorship ascribed to the ancient Emperor Huangdi, was compiled by Huangdi and his assistant officials Qi Bo and Lei Gong as they sat in "Ming Tang" (Office) trading opinions in medical theories, meridians, acupuncture and moxibustion. It includes two parts: Ling Shu ( Miraculous Pivot ) and "Shu Wen" (Plain Questions ) in which some chapters describe Zhenjiu therapies and Acupuncture theories. "Ling Shu", which later named 'Zhen Jing" (Canon of Zhen) is a acupuncture classic explaining therapies. It is based mainly on the "nine needles".

" Bo Shu"(meaning "silk books"), a book documented of the "Eleven Meridians", was discovered in a tomb of the Han Dynasty excavated at Mawangdui, Changsha, Huan Province in 1973. It is a medical literature older than "ting Shu, Jingmai Section". But it mentions only moxibustion, Bian stone, acupuncture methods are not recorded, And there is a literal description of Foot Yangming Meridian in "Bo Shu", The "E!even Meridians" described in 'Bo Shu" and the content of "Ling Shu, Jingmai Section" and "Su Wen, Maijie Section" are revelation of the developmental process meridian theories.

Following "Nei Jing", there was another important medical writing, "Nan Jin"(Canon of Eighty-one Difficult Problems), in abbreviation, "Nan Jing" (Canon of Difficult Problems).it is an important masterpiece explaining Nei Jing's theories, including many Zhenjiu(acupoints and acupuncture) techniques.

ที่มาของการฝังเข็ม

ที่มีประวัติยาวนานและวัฒนธรรมจีนเป็นสถานที่สมบัติของวิทยาศาสตร์การแพทย์และเภสัชวิทยา การฝังเข็มบำบัดเป็นหนึ่งในความสำเร็จที่ยอดเยี่ยมที่สุดของการแพทย์แผนจีนแบบดั้งเดิม

เป็นพัน ๆ ปีจีนมีการใช้เข็มเล็ก ๆ การฝังเข็มและสาขาของโมซ่ากลิ่นหอมในการรักษาโรคโดยการใช้พวกเขาไปยังส่วนต่างๆของร่างกายโดยเฉพาะ ทฤษฎีของช่องทางและหลักประกันและได้รับการพัฒนา acupoint accumulatively เพื่อสนับสนุนการพัฒนาด้านการดูแลสุขภาพของประเทศ

ต้นกำเนิดของการฝังเข็มและวรรณกรรมก่อน

"Zhenjiu"หมายถึงการฝังเข็มและ moxibustion, เป็นคำรวมของการฝังเข็มและการรักษา moxibustion แต่ก็มีประวัติศาสตร์อันยาวนานของการประยุกต์ใช้ทางคลินิก

  1. ต้นกำเนิดของการฝังเข็ม

Let's ทบทวนประวัติศาสตร์ของการฝังเข็มและการ moxibustion ในหินอายุของคนฉลาดจีน, หลังจากเวลานานของการแสวงหาเด็ดเดี่ยวของเต่าที่ได้รับความเข้าใจในแผนภาพของ"จริงและ Luo."(ช่องทางและหลักประกัน)พวกเขายังเริ่มที่จะทราบวิธีการใช้ก้อนหินขนาดเล็กที่รุนแรงขึ้นในการรักษา pricking เลือด หินขนาดเล็กนี้เพื่อวัตถุประสงค์ในการรักษาโรคที่เรียกว่า"Bianshi"(เบียนสโตน) เข็มกระดูกชนิดของเครื่องใช้ puncturing โบราณอื่นคือพื้นดินจากกระดูกสัตว์ มันอาจจะใช้ในการเย็บและในขั้นตอนการฝังเข็ม

Moxibustion สามารถกำหนดเป็นขั้นตอนการรักษาขึ้นอยู่กับขั้นตอนที่ทำให้การใช้กรวย Moxa ซึ่งจะติดไฟไปยังสถานที่ผิวหนังในบางจุดและโดยเฉพาะการเจ็บป่วยที่เกี่ยวข้องกับส่วนต่างๆของร่างกาย รูปทรงกรวยที่ทำจาก vulgaris Artemisia จะเรียกว่า Moxa กรวย Moxibustion บำบัดสามารถโดยตรงหรือโดยอ้อม

Shi Jing, หนังสือของเพลงโดย Confucians ระเบียนกิจกรรมของการเก็บรวบรวม vulgaris Artemisia สมุดเม้งจือยังชี้ให้เห็นการประยุกต์ใช้ vulgaris Artemisia สามปี, ความหมาย vulgaris Artemisia ที่มีการเก็บรักษาไว้เป็นเวลานานในการรักษา moxibustion เก่า Artemisia Vulga สามารถมือ crumbled เป็น Moxa เพื่อให้กรวย Moxa สำหรับ moxibustion การรักษา Cauterizing วิธีการเป็นโปรแกรมของการติดไฟกรวย Moxa กับผิว

การใช้ความร้อนหรือไฟทางอ้อมในพื้นที่ผิวที่เฉพาะเจาะจงเรียกว่า"การบำบัดด้วยการรีดผ้า" การใช้กิ่งไม้ติดไฟหรือสมุนไพรเพื่อความร้อนและควันในพื้นที่ผิวที่เฉพาะเจาะจงเรียกว่า"การบำบัดด้วยการสูบบุหรี่" คำจีน"Jiu (moxibustion),""รีด"และ"สูบบุหรี่"มีทั้งหมดมาจากไฟโครงสร้าง

cupping เป็นความร้อนบำบัดอื่นโดยใช้คุณสมบัติทางกายภาพของการเกิดเพลิงไหม้ ในสมัยโบราณ, สัตว์เขาถูกใช้เป็นถ้วยที่จะแนบกับผิว มันถูกเรียกว่า"วิธีการ Horn" เรือไม้ไผ่, ไหประเทศจีนและดินและถ้วยแก้วที่ใช้ในภายหลังเพื่อแทนที่"แตร"ใน moxibustions

"เบียนหิน"ถูกบันทึกไว้ในงานวรรณกรรมบางโบราณเป็นชนิดพิเศษของหินสำหรับการรักษาพยาบาล เจาะ Bianshi เป็นโปรแกรมของหินรุนแรงขึ้นในวิธีการทางการแพทย์ เบียนหินถูกใช้สำหรับการไหลระบายน้ำและ depletions

Canon หนังสือโบราณของภูเขาและแม่น้ำบ่งชี้ว่า ที่หินเบียน""มีชนิดของหยกในภูเขา Gao Shi ซึ่งอาจจะเป็นพื้นดินเข้าไปในเข็มเข็ม --- รูปคือ". ในสมัยโบราณระยะไกล, เข็มได้ทำส่วนใหญ่มาจากกระดูกสัตว์ซึ่งพวกเขาถูกตั้งชื่อหลังจากที่. นอกจากนี้ มีเข็มที่ทำจากไม้ไผ่. ตัวอักษรจีน"เบียน"กับไม้ไผ่ที่รุนแรงหมายถึงเข็มไม้ไผ่ทำ. เข็มโลหะถูกไม่มีอยู่ก่อนที่บรอนซ์อายุ. ดังนั้นตัวอักษรที่"เข็ม"จีนที่มีความหมายด้านข้าง"โลหะ"โลหะ เข็ม

Canon อายุรศาสตร์, คลาสสิกทางการแพทย์ที่เก่าแก่ที่สุดในการบันทึกของโปรแกรมประยุกต์ทางคลินิกครอบคลุมของเบียนหิน, เทคนิคการฝังเข็ม, moxibustion, การรักษาด้วยสมุนไพร, นวดและชี่กง หนังสือเล่มนี้ชี้ให้เห็นว่าเบียนหินมาจากภาคตะวันออกของจีน, moxibustion จากภาคเหนือของจีนและ"เข็ม"จากประเทศจีนตอนใต้

ในปี 1968 ใน Mancheng County, Hebei Province, พระธาตุจำนวนมากที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ที่พบในการขุดหลุมฝังศพโบราณ Liu Sheng ของราชวงศ์ฮั่น มีเก้าเข็มและห้าคนเงินเน่าเปื่อยได้ ของพวกเขา การกำหนดค่าแบกความคล้ายคลึงใกล้เคียงกับ"เข็มเก้า"ตามที่อธิบายในแคนอนอายุรศาสตร์ เก้าเข็มถูกใช้งานทางการแพทย์ขนาดเล็กที่มีความยาวแตกต่างกันและขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ในหมู่พวกเขาเข็มทื่อ, เข็มปลายกลมถูกนำมาใช้สำหรับจุดและนวดกดจุดประสงค์ การตั้งค่ารูปเข็มดาบจะใช้เป็นมีดผ่าตัดศัลยกรรม เข็มรูปลูกศรจะใช้สำหรับการเจาะผิวหนังตื้นและฟังก์ชั่นในทำนองเดียวกันเป็นปัจจุบัน"เข็มเจ็ดดาว." เข็มมีริมคมมีลักษณะคล้ายกับเข็มสามคมปัจจุบัน ในหมู่เก้าเข็ม, เข็ม filiform เป็นกันมากที่สุด มันก็ยังคงมีบทบาทสำคัญในการปฏิบัติทางคลินิกในวันนี้

โมเดิร์น filiform เข็มจะทำขึ้นอย่างประณีตในสายพันธุ์ที่ดี ในหมู่เก้าเข็มที่ใหญ่ที่สุดในเส้นผ่าศูนย์กลาง"เข็มขนาดใหญ่"เป็น "เข็มยาว"ได้รับการพัฒนาในปัจจุบัน Arista เข็ม ("แมง Zhen") เข็มสำหรับขั้นตอนทางคลินิกวันนี้มีวิวัฒนาการมาจากเก้าเข็ม (รูปที่ 11)

  1. วรรณกรรมต้น

Canon อายุรศาสตร์เป็นงานชิ้นเอกของวิทยาศาสตร์การแพทย์ของจีนนั้นจะสรุปประสบการณ์ทางคลินิกของผู้คนและทฤษฎีทางการแพทย์หลังจากยุคเหล็ก. แคนนอนอายุรศาสตร์กับการประพันธ์ของascribed เพื่อโบราณจักรพรรดิ Huangdi, รวบรวมโดย Huangdi และเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยของเขา Qi Gong บ่อและ Lei เช่นที่พวกเขานั่งอยู่ใน"หมิงตั้ง"(สำนักงาน) ความคิดเห็นซื้อขายในทฤษฎีการแพทย์, meridians, ฝังเข็มและการ moxibustion มันประกอบด้วยสองส่วนลิง Shu (อัศจรรย์ Pivot) และ"Shu Wen"(คำถามธรรมดา) ซึ่งในบางบทที่อธิบายถึงการรักษา Zhenjiu และทฤษฎีการฝังเข็ม "หลิง Shu"ซึ่งตั้งชื่อภายหลัง'Zhen Jing"(แคนนอนจาก Zhen) เป็นวิธีการรักษาอธิบายการฝังเข็มแบบคลาสสิก. มันเป็นไปตามหลักที่"เข็มเก้า"

"บ่อ Shu"(หมายถึง"หนังสือผ้าไหม"), สมุดบันทึกของ"เซเว่น meridians"ที่ถูกค้นพบในสุสานของราชวงศ์ฮั่นที่ขุด Mawangdui, ฉางชา, เฮือนจังหวัดในปี 1973 มันเป็นวรรณกรรมทางการแพทย์ที่มีอายุมากกว่า"ting Shu, Jingmai"มาตรา แต่ก็กล่าวถึงเพียง moxibustion, เบียนหิน, วิธีการฝังเข็มจะไม่ถูกบันทึกและมีคำอธิบายที่แท้จริงของเท้า Yangming เมริเดียนใน"บ่อ Shu","E! meridians แม้"อธิบายไว้ใน'บ่อ Shu"และเนื้อหาของ"หลิง Shu, Jingmai มาตรา"และ"ซูเหวินมาตรา Maijie"มีการเปิดเผยของทฤษฎีการพัฒนากระบวนการเมริเดียน

ต่อไปนี้"Nei จริง"มีการเขียนเป็นอีกทางการแพทย์ที่สำคัญ"น่านจิน"(แคนนอนของปัญหายาก Eighty - หนึ่ง) ในตัวย่อ"Nan Jing"(แคนนอนของปัญหายาก) มันเป็นงานชิ้นเอกที่สำคัญการอธิบายทฤษฎีของ Nei Jing รวมถึงหลาย Zhenjiu เทคนิค (acupoints และการฝังเข็ม)

กำเนิด พลาสเตอร์ ยา ( Band-aid )

นายเอิร์ลและนางโจเซฟิน ดิกสัน ( Earle and Josephine Dickson ) แต่งงานกันในปี ค.ศ. 1920 เป็นสามีภรรยาคู่ใหม่อาศัยในเมืองนิวบรันสวิก รัฐนิวเจอร์ซี ประเทศสหรัฐอเมริกา สามีทำงานอยู่บริษัทจอห์นสัน แอนด์จอห์นสัน ภรรยาเป็นแม่บ้าน

ด้วยความเป็นแม่บ้านมือใหม่ไม่ชำนาญการครัว โจเซฟินจึงถูกน้ำร้อนลวก มีดบาด ตะปูตำ อยู่เป็นประจำ เอิร์ลต้องคอยทำแผลเล็ก ๆ น้อย ๆให้ภรรยาอยู่บ่อย ๆ เขาต้องเกิดความคิดทำแผลแบบประหยัดเวลาและสะดวกใช้ ด้วยการนำผ้าก๊อซมาวางบนเทปกาว เพื่อใช้ทำแผลให้ภรรยาโดยเฉพาะ

ต่อมาเอิร์ลได้นำความคิดนี้ไปเสนอนายจ้าง ใน ปี ค.ศ. 1921 บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน จึงได้ผลิตแถบพันแผลแบบมีกาวขึ้นมา มีขนาดกว้าง 3 นิ้ว ยาว 18 นิ้ว แต่ยังไม่ติดตลาด

จนกระทั่งปี ค.ศ. 1924 บริษัทได้ปรับปรุงสินค้า สร้างเครื่องจักรขึ้นมาผลิตสินค้านี้โดยเฉพาะ และให้ชื่อว่า " แบนด์-เอด " ( Band-aid ) สิ้นค้าก็ติดตลาดทันที เป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำกำไรสูงสุดให้กับบริษัท

ในปี ค.ศ. 1951 ได้มีการปรับรูปโฉมใหม่ให้กะทัดรัด ใช้ง่าย มีหลายขนาด คราวนี้ก็ใช้แพร่หลายไปทั่วโลก ปัจจุบันนี้พลาสเตอร์ยากลายเป็นแฟชั่น มีรูปการ์ตูนหลากหลายบนแผ่นพลาสเตอร์ยาให้เลือกใช้ เลือกสะสม เป็นของฝากกิ๊บเก๋ แม้ไม่เป็นแผลก็ปิดได้....เป็นงั้นไป

กำเนิดปลากระป๋อง


การผลิตปลากระป๋องครั้งแรก เกิดขึ้นที่ ฝรั่งเศส



แนวคิดในการนำอาหารบรรจุลงกระป๋อง เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1795 เมื่อรัฐบาลฝรั่งเศสต้องการส่งอาหารไปให้ทหารที่อยู่ไกล โดยไม่ให้อาหารบูดเน่า ซึ่งก็มีคนทำสำเร็จได้ในปี ค.ศ. 1810 โดยนำผักและเนื้อสัตว์บรรจุลงกระป๋องแล้วนำไปผ่านการสเตอริไลส์
ในประเทศฝรั่งเศส ปี ค.ศ. 1795 ทหารได้นำปัญหาไปรายงานแก่นโปเลียนว่า "ปัญหาขาดเสบียง เกิดขึ้นเพราะเราไม่มีอาหารที่ขนส่งสะดวก และเก็บไว้ได้นานๆ" ซึ่งทางนโปเลียน ก็ได้เกิดนโยบายใหม่ว่า

"ผู้ใดสามารถคิดค้นอาหาร หรือวิธีการเก็บรักษาอาหารได้เป็นเวลานานๆ และสะดวกในการขนส่ง เพื่อเป็นเสบียงให้กับกองทัพที่ต้องไปรบในที่ห่างไกลได้ รีบๆ มาเสนอผลงานเพื่อรับรางวัล 1,200 ฟรังก์" (ฟรังก์ เป็นสกุลเงินของประเทศฝรั่งเศส)

กาลเวลาผ่านไปถึง 15 ปี จนปี ค.ศ. 1810 ก็ยังไม่มีผู้ใดที่คิดค้นอาหาร หรือวิธีเก็บรักษาอาหาร ที่เป็นที่น่าพอใจและเป็นผลดีต่อการแก้ปัญหาได้
วันหนึ่ง (ในปี ค.ศ. 1810) มีชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนขายลูกกวาดธรรมดาๆ ได้มานำเสนออาหารที่เขาคิดค้นขึ้น คือ อาหารที่บรรจุในกระป๋อง อยากกินเมื่อไรก็เปิดออกมาได้
เป็นอาหารที่ใช้วัตถุดิบที่สดใหม่ ใส่ไว้ในกระป๋อง จะเก็บได้นานเป็นปี เพราะผ่านการฆ่าเชื้อโรคแล้ว
นโปเลียนเห็นว่า อาหารที่ชายคนนี้คิดค้นขึ้น ตรงตามคุณสมบัติเลยคือ เก็บได้นาน ขนส่งสะดวก (สาเหตุที่อาหารพวก ปลากระป๋อง เป็นรูปทรงกระบอก เพราะสะดวกในการจับมือ จับง่าย) จึงได้รับอาหารนี้มาเป็นเสบียงแด่เหล่ากองทัพทั้งหลาย พร้อมทั้งมอบเงินรางวัล 1,200 ฟรังก์ให้แก่ชายคนนี้

ชายคนนี้ชื่อ นิโคลัส อัพเพิร์ต ผู้ให้กำเนิดอาหารกระป๋อง

กำเนิดนาฬิกา

ความรู้เรื่อง  กำเนิดนาฬิกา ชีวิตประจำวันของเราเต็มไปด้วยกิจธุระที่ต้องไปโน่นมานี่ ทั้งหมดนี้ล้วนแต่ต้องทำอย่างเที่ยงตรง ชีวิตและวันเวลาของเราจึงต้องถูกการวางแผนและกำหนดเวลาซึ่งจะเกิดขึ้นได้ก็ด้วยนาฬิกา

ไม่ปรากฏวันเวลาที่แน่นอนว่า การประดิษฐ์อุปกรณ์บอกเวลาเรือนแรกเกิดขึ้นเมื่อใด แต่จุดกำเนิดของเครื่องบอกเวลานั้นนับย้อนไปได้ถึงห้าหรือหกพันปีก่อน เมื่อมีการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ ชาวอียิปต์เมื่อ ๓,๕๐๐ ปีก่อนคริสตกาลมีอุปกรณ์บอกเวลาในรูปของแท่งหินสูงสี่เหลี่ยมยอดปิระมิด ซึ่งจะทอดเงาลงบนทรายบอกเวลาที่ผ่านไป ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นก็มีการใช้นาฬิกาแดดด้วย นาฬิกาแดดประกอบด้วยแผ่นโลหะทรงกลมมีส่วนนูนลาดเอียงขึ้นมาจากตรงกลางเมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนไป เงาที่ตกลงบนแผงหน้าปัดจะเป็นตัวบอกเวลา ทุกวันนี้ก็ยังมีการใช้นาฬิกาแดดอยู่บ้าง ในปี ๑,๕๐๐ ก่อนคริสตกาล ชาวอียิปต์ได้ประดิษฐ์นาฬิกาแดดที่พกพาติดตัวขึ้นมา ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของนาฬิกาในปัจจุบัน


ยังไม่มีการใช้คำว่า นาฬิกา (clock) จนกระทั่งศตวรรษที่สิบสี่ความหมายของนาฬิกาในยุคนั้นยังไม่ใช่ความหมายที่เรารู้จักกันในปัจจุบัน แต่หมายถึง ระฆัง (bell) หรือ เครื่องส่งสัญญาณเตือนภัย(alarm) ขณะที่นาฬิกาเรือนแรกไม่มีกลไกอยู่ข้างใน ทว่าสามารถทำหน้าที่บางอย่างของนาฬิกาในปัจจุบันได้แม้จะไม่เที่ยงตรง เช่น นาฬิกาปลุกเรือนแรกซึ่งนับย้อนไปได้ถึงยุคโบราณมีการออกแบบง่าย ๆ เวลาปลุกนั้นก็นำตะปูมาเสียบไว้ในแท่งเทียนไขตรงชั่วโมงที่ต้องการเมื่อเทียนไขลุกไหม้ลงมาถึงจุดที่ตะปูเสียบอยู่ ตะปูก็จะหล่นลงบนถาดสังกะสีข้างล่าง ปลุกผู้ใช้ให้ตื่นขึ้น

นาฬิกาน้ำเป็นอีกหนึ่งวิธีซึ่งคนโบราณใช้ดูเวลา โดยมีหลักการทำงานง่าย ๆ คือ ปล่อยน้ำให้หยดลงในภาชนะ ซึ่งจะค่อย ๆ ทำให้ทุ่นที่อยู่ข้างในลอยขึ้นไปตามขีดบอกเวลา นาฬิกาเรือนเก่าแก่ที่สุดค้นพบในสุสานของ ฟาโรห์อเมนโฮเทปที่ ๑ (Amenhotep I)


นาฬิกาเรือนแรกที่มี ตัวเกาะฟันเฟือง (escapements) ยังไม่เกิดขึ้นกระทั่ง ปี ๑๒๘๕ ตัวเกาะฟันเฟืองคือ กลไกซึ่งเคลื่อนที่ด้วยจังหวะสม่ำเสมอและผลักเฟืองให้ขยับไปข้างหน้าด้วยอัตราที่เท่ากัน หอนาฬิกาบอกเวลาแห่งแรกเกิดขึ้นในมิลานเมื่อราว ค.ศ. ๑๓๓๕ เป็นนาฬิกามีเข็มเพียงอันเดียวคือ เข็มชั่วโมง ความเที่ยงตรงของเวลาที่บอกก็ยังไม่สม่ำเสมอ

ในปี ๑๕๑๐ การประดิษฐ์นาฬิกาจึงได้รับการปรับปรุงโดยชาวเยอรมัน ปีเตอร์ เฮนเรียน แห่งนูเรมเบิร์ก (Peter Henlien of Nuremberg) ซึ่งคิดค้นนาฬิกาที่ใช้ระบบลวดสปริง แม้นาฬิกานี้จะมีความเที่ยงตรงมากขึ้น แต่ก็ยังมีปัญหาเดินช้าลงเมื่อ ลวดสปริงเส้นหลัก (mainspring) คลายตัวออก

รูปแบบของนาฬิกาได้รับการปรับปรุงโดย จาคอป เชค (Jacob Zech) แห่งปราก ซึ่งใช้ลูกรอกขดลวดมาถ่วงให้แรงดึงของลวดสปริงมีสมดุลแม้จะมีพยายามเพิ่มความเที่ยงตรงให้กับอุปกรณ์บอกเวลา แต่นาฬิกาก็ยังทำงานด้วยเข็มเพียงเข็มเดียว

วันอังคารที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

วันภาษาไทยแห่งชาติ



รู้กันหรือไม่ว่าภาษาไทยที่เราใช้กันอยู่ในทุกวันนี้ ก็มีวันที่ระลึกถึงภาษาไทยของเราด้วยเหมือนกัน โดยในวันที่ 29 กรกฎาคมของทุกปี ประเทศไทยได้กำหนดให้เป็น "วันภาษาไทยแห่งชาติ"


ความเป็นมาของวันภาษาไทยแห่งชาติ


สืบเนื่องจากคณะกรรมการรณรงค์เพื่อภาษาไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ตระหนักในคุณค่าและความสำคัญของภาษาไทย และมีความห่วงใยในปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นต่อภาษาไทย รวมถึงเพื่อกระตุ้นและปลุกจิตสำนึกให้คนไทยทั้งชาติได้ตระหนักถึงคุณค่าและความสำคัญของภาษาไทย ตลอดจนร่วมมือกันทำนุบำรุง ส่งเสริม และอนุรักษ์ภาษาไทยให้คงอยู่คู่ชาติไทยตลอดไป จึงได้เสนอขอให้รัฐบาลประกาศให้วันที่ 29 กรกฎาคมของทุกปี เป็น วันภาษาไทยแห่งชาติ เช่นเดียวกับวันสำคัญอื่นๆ ที่รัฐบาลได้จัดให้มีมาก่อนแล้ว เช่น วันวิทยาศาสตร์,วันสื่อสารแห่งชาติ เป็นต้น และคณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันอังคารที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 เห็นชอบให้วันที่ 29 กรกฎาคมของทุกปี เป็นวันภาษาไทยแห่งชาติ


เหตุผลที่เลือกวันที่ 29 กรกฎาคม เป็นวันภาษาไทยแห่งชาติ


สำหรับเหตุผลที่เลือกวันที่ 29 กรกฎาคม เป็น วันภาษาไทยแห่งชาติ นั้นเพราะวันดังกล่าว ตรงกับวันที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินไปเป็นประธาน และทรงร่วมอภิปรายในการประชุมทางวิชาการของชุมนุมภาษาไทย ที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ณ ห้องประชุมคณะอักษรศาสตร์ เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 ทรงเปิดอภิปรายในหัวข้อ "ปัญหาการใช้คำไทย" โดยพระองค์ทรงดำเนินการอภิปรายและทรงสรุปการอภิปราย ที่แสดงถึงพระปรีชาสามารถและความสนพระราชหฤทัยรวมถึงความห่วงใยในภาษาไทย ซึ่งเป็นที่ประทับใจกับผู้ร่วมเข้าประชุมในครั้งนั้นเป็นอย่างยิ่ง


สำหรับพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในครั้งนั้น มีใจความตอนหนึ่งว่า "เรามีโชคดีที่มีภาษาของตนเองแต่โบราณกาล จึงสมควรอย่างยิ่งที่จะรักษาไว้ ปัญหาเฉพาะในด้านรักษาภาษาก็มีหลายประการ อย่างหนึ่งต้องรักษาให้บริสุทธิ์ในทางออกเสียง คือให้ออกเสียงให้ถูกต้องชัดเจน อีกอย่างหนึ่งต้องรักษาให้บริสุทธิ์ในวิธีใช้ หมายความว่าวิธีใช้คำมาประกอบประโยค นับเป็นปัญหาที่สำคัญ ปัญหาที่สามคือความร่ำรวยในคำของภาษาไทย ซึ่งพวกเรานึกว่าไม่ร่ำรวยพอ จึงต้องมีการบัญญัติศัพท์ใหม่มาใช้... สำหรับคำใหม่ที่ตั้งขึ้นมีความจำเป็นในทางวิชาการไม่น้อย แต่บางคำที่ง่ายๆ ก็ควรจะมี ควรจะใช้คำเก่าๆ ที่เรามีอยู่แล้ว ไม่ควรจะมาตั้งศัพท์ใหม่ให้ยุ่งยาก..."


นับเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในประวัติศาสตร์ของวงการภาษาไทย ที่ได้รับพระราชทานพระมหากรุณาธิคุณดังกล่าว ซึ่งในโอกาสต่อมาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวยังได้ทรงแสดงความสนพระราชหฤทัยและความห่วงใยในภาษาไทยอีกหลายโอกาส อย่างในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 ที่ได้ทรงมีพระบรมราโชวาทตอนหนึ่งว่า"ในปัจจุบันนี้ปรากฏว่า ได้มีการใช้คำออกจะฟุ่มเฟือย และไม่ตรงกับความหมายอันแท้จริงอยู่เนืองๆ ทั้งออกเสียงก็ไม่ถูกต้องตามอักขรวิธี ถ้าปล่อยให้เป็นไปดังนี้ ภาษาของเราก็มีแต่จะทรุดโทรม ชาติไทยเรามีภาษาของเราใช้เองเป็นสิ่งอันประเสริฐอยู่แล้ว เป็นมรดกอันมีค่าตกทอดมาถึงเราทุกคนจึงมีหน้าที่จะต้องรักษาไว้ ฉะนั้นจึงขอให้บรรดานิสิตและบัณฑิต ตลอดจนครูบาอาจารย์ได้ช่วยกันรักษาและส่งเสริมภาษาไทย ซึ่งเป็นอุปกรณ์และหลักประกันเพื่อความเจริญวัฒนาของประเทศชาติ"


นอกจากนี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ยังมีพระปรีชาญาณและพระอัจฉริยะภาพในการใช้ภาษาไทย ทรงรอบรู้ปราดเปรื่องถึงรากศัพท์ของคำไทย คือ ภาษาบาลีและสันสกฤต ทรงพระอุตสาหะวิริยะแปลและเรียบเรียงวรรณกรรมภาษาต่างประเทศเป็นภาษาไทยที่สมบูรณ์ด้วยลักษณะวรรณศิลป์ มีเนื้อหาสาระที่มีคุณค่า เป็นคติในการเสียสละเพื่อส่วนรวม และเป็นแบบอย่างแก่ประชาชนในการใช้ภาษาไทย ดังจะเห็นได้จากพระราชนิพนธ์แปลเรื่องนายอินทร์ผู้ปิดทองหลังพระ ติโต พระราชนิพนธ์แปลบทความเรื่องสั้นๆ หลายบท และพระราชนิพนธ์เรื่อง พระมหาชนก เป็นต้น


วัตถุประสงค์ในการจัดวันภาษาไทยแห่งชาติ มีดังต่อไปนี้


1. เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ผู้ทรงเป็นนักปราชญ์และนักภาษาไทย รวมทั้งเพื่อน้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ที่ได้ทรงแสดงความห่วงใย และพระราชทานแนวคิดต่างๆ เกี่ยวกับการใช้ภาษาไทย


2. เพื่อร่วมเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในมหามงคลสมัยเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542


3. เพื่อกระตุ้นและปลุกจิตสำนึกของคนไทยทั้งชาติ ให้ตระหนักถึงความสำคัญและคุณค่าของภาษาไทย ตลอดจนร่วมมือร่วมใจกันทำนุบำรุงส่งเสริม และอนุรักษ์ภาษาไทย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์และเป็นสมบัติวัฒนธรรมอันล้ำค่าของชาติ ให้คงอยู่คู่ชาติไทยตลอดไป


4. เพื่อเพิ่มพูนประสิทธิภาพในการใช้ภาษาไทย ทั้งในวงวิชาการและวิชาชีพ รวมทั้งเพื่อยกมาตรฐานการเรียนการสอนภาษาไทยในสถานศึกษาทุกระดับ ให้มีสัมฤทธิผลยิ่งขึ้น


5. เพื่อเปิดโอกาสให้หน่วยงานต่างๆ ทั้งภาครัฐฯ และเอกชนทั่วประเทศ มีส่วนร่วมในการจัดกิจกรรมที่หลากหลาย เพื่อเผยแพร่ความรู้ภาษาไทยในรูปแบบต่างๆ ไปสู่สาธารณชน ทั้งในฐานะที่เป็นภาษาประจำชาติ และในฐานะที่เป็นภาษาเพื่อการสื่อสารของทุกคนในชาติ


ประโยชน์ที่คาดว่าได้รับจากการมีวันภาษาไทยแห่งชาติ


1. วันภาษาไทยแห่งชาติ จะทำให้หน่วยงานต่างๆ ทั้งภาครัฐฯ และเอกชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน่วยงานในกระทรวงศึกษาธิการ และทบวงมหาวิทยาลัย ตระหนักในความสำคัญของภาษาไทย และร่วมกันจัดกิจกรรมเพื่อกระตุ้นเตือน เผยแพร่ และเน้นย้ำให้ประชาชนเห็นความสำคัญของ "ภาษาประจำชาติ" ของคนไทยทุกคน และร่วมมือกันอนุรักษ์การใช้ภาษาไทยให้มีความถูกต้องงดงามอยู่เสมอ


2. บุคคลในวงวิชาชีพต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการใช้ภาษาไทย โดยเฉพาะในวงการศึกษา และวงการสื่อสาร ช่วยกันกวดขันดูแลให้การใช้ภาษาไทยเป็นไปอย่างถูกต้องเหมาะสม มิให้ผันแปรเปลี่ยนแปลง จนเกิดความเสียหายแก่คุณลักษณะของภาษาไทยอันเป็นเอกลักษณ์ของชาติ


3. ผลสืบเนื่องในระยะยาว คาดว่าปวงชนชาวไทยทั่วประเทศจะตื่นตัวและสนใจที่จะร่วมกันฟื้นฟู ทำนุบำรุง ส่งเสริมและอนุรักษ์ภาษาไทย อันเป็นเอกลักษณ์และสมบัติวัฒนธรรมที่สำคัญของชาติให้ดำรงคงอยู่คู่ชาติไทยตลอดไป


กิจกรรมในวันภาษาไทยแห่งชาติ

กิจกรรมในวันนี้ ก็จะมีทั้งของสถาบันการศึกษา,หน่วยงานภาครัฐฯ และเอกชน ที่จะมีการจัดกิจกรรมต่างๆ เช่น การจัดนิทรรศการ,การอภิปรายทางวิชาการ,การประกวดแต่งคำประพันธ์ ร้อยแก้ว ร้อยกรอง การขับเสภา การเล่านิทาน เป็นต้น

ภาษาไทยถือเป็นภาษาแห่งชาติ และเป็นเอกลักษณ์ของชาติที่เราคนไทยควรภาคภูมิใจ เพราะบางประเทศไม่มีแม้กระทั่งภาษาที่เป็นของตัวเอง ดังนั้นเราควรอนุรักษ์ภาษาไทยให้คงอยู่ และสืบทอดต่อไปให้ลูกหลานได้ศึกษา หากเราคนไทยไม่ช่วยกันรักษาไว้ สักวันหนึ่งอาจจะไม่มีภาษาไทยให้ลูกหลานใช้ก็เป็นได้

กิจกรรม วันภาษาไทยแห่งชาติ ปี 2554

นายสมชาย เสียงหลาย ปลัดกระทรวงวัฒนธรรม แถลงข่าว วันภาษาไทยแห่งชาติ ประจำปี 2554 โดยระบุว่า กระทรวงวัฒนธรรม จะจัดกิจกรรมรณรงค์เนื่องในวันภาษาไทยแห่งชาติในวันที่ 29 กรกฎาคมนี้ มีกิจกรรม เช่น นิทรรศการและกิจกรรมหมอภาษา การแสดงทางวัฒนธรรมโดยใช้ภาษาถิ่น รวมทั้งได้ร่วมกับบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด จัดทำดวงตราไปรษณีย์ที่ระลึกเนื่องในวันภาษาไทยแห่งชาติเป็นครั้งแรกด้วย พร้อมกันนี้ได้สรรหาและคัดเลือกผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่นเพื่อเป็นแบบอย่างแก่เยาวชน และสังคม ประจำปี 2554


สำหรับรายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัล วันภาษาไทยแห่งชาติ 2554 มีดังนี้

ปูชนียบุคคลด้านภาษาไทย ได้แก่

พระธรรมโกศาจารย์ (ศ.ดร.ประยูร ธมฺมจิตโต)

ศาสตราจารย์พิเศษ ดร.กิ่งแก้ว อัตถากร

คุณหญิงคณิตา เลขะกุล

นางชอุ่ม ปัญจพรรค์

นายช่วย พูลเพิ่ม

ศาสตราจารย์ธวัช ปุณโณทก

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นพ.พูนพิศ อมาตยกุล

ศาสนาจารย์ ดร.มะเนาะ ยูเด็น

ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.วิจินตน์ ภาณุพงศ์

ผศ.วิพุธ โสภวงศ์

พล.ต.ม.ร.ว.ศุภวัฒย์ เกษมศรี

นายอาจิณ จันทรัมพร

ผศ.รอ.เสนีย์ วิลาวรรณ


ผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่น (ชาวไทย) ได้แก่


นายกันตชาติ เกษมสันต์ ณ อยุธยา

ผศ.ดร.ตรีศิลป์ บุญขจร

นายธีรภาพ โลหิตกุล

น.ส.นภา หวังในธรรม

นายนิติพงษ์ ห่อนาค

พล.ต.ประพาศ ศกุนตนาค

นายประภัสสร เสวิกุล

นายปราโมทย์ สัชฌุกร

นายศุ บุญเลี้ยง

นางสินจัย เปล่งพานิช

น.ท.สุมาลี วีระวงศ์

นายสัญญา คุณากร

นางอารีย์ นักดนตรี

นายเอนก นาวิกมูล

ผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่น (ชาวต่างประเทศ) ได้แก่


ศ.ดร.เอสเธอร์ เวคแมน

นางศริสตี แอนน์ เคนนีย์ บราวน์ฟิลด์ เอกอัครราชทูตสหรัฐประจำประเทศไทย

ผู้ใช้ภาษาไทยถิ่นดีเด่น ได้แก่

พระราชประสิทธิคุณ (สุนันท์ สุภาจาโร)

ดร.ฉันทัส ทองช่วย

น.ส.นฤมล มั่นวงศ์วิโรจน์

นายบุญธรรม เทิดเกียรติชาติ

นายพงษ์เทพ กระโดนชำนาญ

นายมนัส สุขสาย

นายเมืองดี นนทะธรรม

ผศ.สนิท บุญฤทธิ์

นายอินตา เลาคำ

ส่วน โครงการรางวัล เพชรในเพลง ครั้งที่ 8 ซึ่งจะมอบให้กับนักร้อง เพลงไทยสากล-ลูกทุ่ง ที่ออกเสียงได้ถูกต้องตามอักขระภาษาไทย มีผู้ได้รับการประกาศยกย่อง ดังนี้

รางวัลเชิดชูเกียรติผู้ประพันธ์เพลงดีเด่นในอดีต ได้แก่

เพลงบ้านเรา ประพันธ์โดย นายชาลี อินทรวิจิตร

เพลงกลิ่นโคลนสาบควาย ประพันธ์โดย คือ นายไพบูลย์ บุตรขัน

รางวัลประเภทการประพันธ์เพลงดีเด่นด้านภาษาไทย ได้แก่

เพลงบ้านเราจะเหมือนเดิม ประพันธ์โดย นายประภาส ชลศรานนท์

เพลงกราบดิน ประพันธ์โดย นายปฏิเวธ อุทัยเฉลิม (ฟองเบียร์)

เพลงเพลงของเธอ ประพันธ์โดย นายสุทธิพงษ์ สมบัติจินดา

เพลงเทียนไขไฟฟ้า ประพันธ์โดย นายสิปปภาส รักวงค์ (ปาน ประกาศิต)

รางวัลการขับร้องเพลงดีเด่นด้านภาษาไทย ได้แก่

เพลงลิขิตรักจากเบื้องบน ขับร้องโดย นายอุเทน พรหมมินทร์

เพลงขอไปให้ถึงดาว ขับร้องโดย น.ส.ธนพร แวกประยูร (ปาน ธนพร)

เพลงสัญญาก่อนนอน ขับร้องโดย นายสร่างศัลย์ เรืองศรี (หนูมิเตอร์ อาร์สยาม)

เพลงกลัว ขับร้องโดย น.ส.เตือนใจ ศรีสุนทร (ฝน ธนสุนทร)